اظهارات اخیر دونالد ترامپ درباره اعطای «فرصت یک‌ماهه» به جمهوری اسلامی ایران، بیش از آنکه نشانه‌ای از تغییر راهبرد باشد، یادآور الگوی رفتاری پرنوسان و بعضاً متناقض او است؛ الگویی که بارها نشان داده تصمیم‌های لحظه‌ای و متأثر از فشار لابی‌های صهیونیستی، بر عقلانیت راهبردی در واشنگتن سایه می‌اندازد. به‌ویژه آنکه گزارش‌ها از دیدار سه‌ساعته و محرمانه ترامپ با بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی حکایت دارد؛ دیداری که در آن موضوعاتی چون توان دفاعی ایران، برنامه موشکی و مقاومت محور گفت‌وگو بوده است.
در چنین فضایی، «فرصت یک‌ماهه» بیش از آنکه پیام مذاکره باشد، می‌تواند بخشی از یک عملیات فریب سیاسی ـ امنیتی تلقی شود؛ فریبی برای سنجش واکنش تهران، خرید زمان برای بازآرایی میدانی یا حتی آماده‌سازی افکار عمومی برای ماجراجویی جدید. تجربه نشان داده هر گاه کاخ سفید در بزنگاه‌های منطقه‌ای با تل‌آویو هم‌نفس می‌شود، ادبیات دیپلماتیک به‌سرعت می‌تواند جای خود را به محاسبات پرریسک بدهد. از منظر میدانی نیز تحرکات اخیر آمریکا در خلیج فارس قابل تأمل است؛ اعزام ناو هواپیمابر یواس‌اس جرالد آر.فورد به منطقه همزمان با خروج ناو آبراهام لینکلن نشانه‌ای از جابه‌جایی آرایش نیروهاست؛ جابه‌جایی‌ای که می‌تواند بخشی از یک بازی اطلاعاتی برای القای «تهدید قریب‌الوقوع» یا برعکس، ایجاد «آرامش کاذب» باشد. آنچه روشن است اینکه ناوهای جنگی آمریکا در منطقه تحت رصد دائمی نیروهای دریایی جمهوری اسلامی قرار دارند و هر گونه تحرک، بی‌پاسخ نخواهد ماند.
نکته مهم دیگر، ماهیت حضور نظامی آمریکا در پیرامون مرزهای آبی ایران است. مطابق اصول حقوق بین‌الملل و روح حاکم بر منشور سازمان ملل، تهدید به زور یا نمایش قدرت برای تحمیل اراده سیاسی، با قواعد پذیرفته‌شده جهانی سازگار نیست. حضور متراکم یگان‌های رزمی در مجاورت آب‌های اقلیمی ایران، به‌طور طبیعی به‌عنوان یک تهدید نظامی تلقی می‌شود و جمهوری اسلامی نیز بر اساس حق ذاتی دفاع مشروع، آمادگی پاسخ در دریا، هوا و زمین را دارد. با این حال، باید توجه داشت که هر گونه خطای محاسباتی از سوی واشنگتن یا تل‌آویو، دامنه درگیری را محدود به یک نقطه نخواهد گذاشت. منطقه غرب آسیا شبکه‌ای در هم‌ تنیده از منافع و بازیگران است و هر جرقه‌ای می‌تواند به زنجیره‌ای از واکنش‌ها بینجامد؛ واکنش‌هایی که هزینه‌های سنگینی به آمریکا و رژیم صهیونیستی تحمیل خواهد کرد. ایران در سال‌های اخیر سناریوهای مختلف تقابل احتمالی را طراحی و برای آن‌ها آمادگی لازم را ایجاد کرده است.
جمع‌بندی آنکه «فرصت یک‌ماهه» ترامپ، اگرچه در ظاهر پیام مذاکره می‌دهد، اما در بستر تحولات میدانی و فشارهای تل‌آویو، بیش از هر چیز بوی تاکتیک فریب می‌دهد. از این رو، هیئت مذاکره‌کننده ایرانی باید با حداکثر هوشیاری و بدون خوش‌بینی ساده‌لوحانه، مسیر دیپلماسی را دنبال کند و در عین حال، نیروهای مسلح با آمادگی کامل و انگشت بر ماشه، هر گونه ماجراجویی احتمالی را در نطفه خنثی کنند. در این میدان، غفلت هزینه‌زاست و هوشیاری، ضامن امنیت ملی.